गोष्टीतले प्रेम

By | May 20, 2020

कदाचित ही गोष्ट फारच जुनी आणि प्रत्येकाने ऐकलेली असावी, पण ज्या ज्या वेळी ती ऐकावी त्या त्या वेळेला मनाला चुटपूट लावून जाणारी. असेच काहीस घडले प्रियाच्या आयुष्यातही, प्रिया खूप हुशार, खूप बोलणारी, मन मिळावू आणि खुप सुंदर, तिचे हसणे एवढे मोहक की दु:खही पळून जाणारे, वडिलांच्या निधनानंतर स्वतःला खुप मोठी समजायला लागली होती. तिच्या चाणाक्ष बुद्धीची कदाचित कल्पनाही करता येणार नाही पण, समोरच्या व्यक्तीच्या मनी काय आहे हे त्याला पाहताच ओळखणारी, घरच्या परिस्थितीने गांजलेली पण, तरीही आकाशाला झेप घेणारी स्वप्ने पाहणारी अशी ही प्रिया सर्वांनाच हवी हवी असणारी.

प्रिया कॉलेजमध्ये असताना शांतच असायची त्यामुळे तिला कोणी तिचे कॉलेजचे मित्र मैत्रिणी जास्त ओळखत नव्हते, पण कॉलेज संपल्यावर आणि तिच्या वडिलांच्या निधनानंतर ती तिच्या कॉलेजच्या मित्र मैत्रिणीबरोबर फोन वर गप्पा मारू लागली होती कारण फोन वर बोलून ती स्वतःचा विरंगुळा करत होती. असेच एकदा सोशल नेटवर्किंग साइट्स वरून तिची ओळख, तिच्याच कॉलेज मधला मित्र आदित्यशी झाली, आदित्य खूप प्रेमळ, खूप समजंस आणि खूप साधा, चांगुलपणाचा तो एक मूर्तिमंत उदाहरण होता. कॉलेज मध्ये शांत असणारी प्रिया आता आदित्यशी फोन वर तासनतास गप्पा मारत होती, ज्या ज्या वेळी त्यांना वेळ मिळे, त्या त्या वेळी ती दोघे फोन वर बोलत होते, त्यांच्या गप्पा एवढ्या रंगायच्या की त्यांना वेळेचे आणि भुकेचे भानही नसायचे. असेच एकदा आदित्यने प्रियाला मन आणि प्रेमाची गोष्ट सांगितली, आदित्य तिला सांगतो. ” मन आणि प्रेम हे दोघे जिवलग मित्र असतात त्यांचे एकमेकांवर खूप प्रेम असते, एके दिवशी ती दोघे बागेत खेळायला जातात आणि लपाछपी खेळायला सुरुवात करतात. लापाछपीच्या त्यांच्या खेळामध्ये राज्य प्रेमावर येते आणि मन लपायला एक काटेरी झुडूप निवडते, मन एका काटेरी झुडुपामागे लपल्या मुळे प्रेमाला जास्त संशय येत नाही कारण त्याला असे वाटते मन एवढी नाजूक आहे की, ती काटेरी झुडुपामागे लपुच शकत नाही. म्हणून प्रेम प्रत्येक काठेरी झुडुपाला काठीने मारत असतो. प्रेम मनाला खूप शोधतो आणि शेवटी तो त्या काटेरी झुडुपामागे येतो. पाहतो तर काय त्याची मन विव्हळत होती, तिचे डोळे रक्ताने माखलेले होते, प्रेम खूप घाबरतो. खूप आरडा ओरडा करतो, पण प्रेमाची मदत करायला कोणीच पुढे येत नाही, शेवटी प्रेम मनाला घेवून डॉक्टर कढे जातो.. डोळ्यात काटे गेल्याने मन आंधळी होते, मनाचे डोळे जातात, म्हणून मग प्रेम मनाला आपले डोळे देते आणि म्हणूनच प्रेम आंधळे असते आणि त्यानंतर मन आणि प्रेम खूप सुखाने राहतात.. प्रियाला तशी ही गोष्ट नवीनच होती, तिने पहिल्यांदा ऐकली होती..पण ही गोष्ट ऐकून भावूक प्रिया स्तब्धच झाली होती आणि ह्या गोष्टीनंतर ती आदित्यच्या केव्हा प्रेमात पडली हे तिला देखील कळले नाही, आता मात्र प्रियाला फक्त आदित्यशीच बोलावेसे वाटत होते,, तसा आदित्य तिचा कॉलेज मित्र.. पण तरीही त्या दोघांनीही एकमेकांना पाहिलेले नव्हते. कदाचित त्यांच्या रोजच्या फोनवरच्या बोलण्यामुळे आदित्यलाही प्रिया आवडायला लागली होती, असेच एके दिवशी प्रिया आदित्यला आपल्या मनाच्या भावना फोनवरच व्यक्त करते तिला वाटले, आदित्य ही तिच्यावर प्रेम करतोय पण आदित्यने तिला नकार दिला पण, तरीही आदित्य प्रियाला म्हणाला, ”मला तुला एकादा मिठीत घ्यायचंय”, दुसऱ्याच दिवशी आदित्यच्या मित्राची लग्नाची पूजा असते, आदित्य प्रियालाही आमंत्रण करतो. तसेही आदित्यला भेटण्यास प्रिया उत्सुक असते, प्रिया नटून थटून आदित्यच्या मित्राच्या पूजेला जाते वाटेतच ती आदित्यला भेटते, खूप खुश होते. त्याला पाहून तिच्या मनात काहूर माजतो पण एक विलक्षण भीती ही तिला जाणवत होती, पण आदित्यला पाहून ती त्याच्याकडे ओढली जात होती कदाचित आदित्यचेही हेच झाले होते प्रियाची सुंदरता व मोहकता पाहून तो ही त्याच्या मनाला नाही आवरू शकला आणि ते दोघे समुद्रावर, फिरायला जातात, पाहताच क्षणी ते दोघे एकमेकांचे झालेले होते, प्रत्येक प्रेमी युगुलांप्रमाणे तेही प्रेमाच्या, बाहुपाशात वचनबद्ध होतात.. आज प्रिया खूप खुश होती, तशी आदित्यची अवस्था पाहण्या जोगी नव्हती आदित्य ही खूप खुश होता, शेवटी अती रात्र झाल्यामुळे ते आपापल्या घरी निघतात, दुसऱ्या दिवशी प्रिया आदित्यच्या फोनची आतुरतेने वाट पाहत होती आणि आदित्यचा फोन येतो प्रिया खूप उत्सुक होती त्याच्याशी बोलण्यात, कारण आता त्यांच्या मैत्रीचे रुपांतर प्रेमात झालेले होते.. पण ज्यावेळी आदित्यचा फोन येतो तेव्हा प्रियाच्या पायाखालची जमीनच हादरते, आदित्य प्रियाला म्हणतो, “माझे खूप प्रेम आहे, अगदी जीवापाड प्रेम करतो मी तुझ्यावर, पण मी तुझ्याशी लग्न नाही करू शकत” त्याचे तो तिला कारण ही सांगतो आदित्यच्या मोठ्या भावाचे, म्हणजेच जितेंद्रचे सोनाली नावाच्या एका मुलीवर खूप प्रेम होते त्यांचे प्रेम अगदी लहानपणापासून होते ज्या वेळी जितेंद्र त्याच्या आई वडिलांना ही गोष्ट सांगतो तेव्हा समाजाच्या विचाराने त्याच्या आईला हृदय विकाराचा झटका येतो त्यामुळे त्यांचे लग्न नाही झाले, आणि ह्या मुळे आदित्य ही प्रियाशी लग्न नव्हता करणार.. तरीही आदित्य आणि प्रिया एकमेकांना भेटत होते, फिरायला जाणे चित्रपट पाहणे हे त्यांचे नेहमीचे झाले होते.

प्रिया आणि आदित्यच प्रेम दिवसेंदिवस बहरत होते आणि एके दिवशी आदित्यच्या बाबांनी आदित्य चे लग्न ठरवले, ती मुलगी आदित्यच्या गावाची होती आदित्य ने ही त्या मुलीला होकार दिला. आता मात्र आदित्य प्रियाला टाळू लागला होता तो तिच्याशी तुसडेपणाने बोलत होता पण, त्याचा काही परिणाम प्रियावर होत नव्हता, ती रडत असे भांडत, असे पुन्हा त्याला फोन करून त्याच्याशी बोलत असे. लग्न ठरल्यानंतरही प्रिया आणि आदित्य एकमेकांना भेटत होते, तेच नाते, तेच प्रेम त्यांच्यामध्ये आजही होते, जस जशी आदित्यच्या लग्नाची तारीख जवळ येत होती, तस तसे प्रियाचे प्रेम फक्त वाढतच चालले होते प्रियाला आता आदित्य शिवाय राहणे खूप कठीण होवून बसले होते आणि एकेदिवशी तिला आदित्यच्या लग्नाची तारीख समजते प्रियाला खूप त्रास, होत होता म्हणून ती कसला ही मागे पुढे विचार न करता आदित्यला लग्नापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न करू लागली. पण त्यामुळे ती आदित्यच्या आणखीणच जवळ गेली. आदित्यने लग्न मोडावे म्हणून ती आदित्य ला विनवणी करू लागली पण घरच्या परिस्थितीने, गांजलेल्या आदित्यच्या हातात काहीच नव्हते, कारण एका बाजूला त्याचे आई बाबा तर एका बाजूला त्याची प्रिया, लग्नाचे दिवस जस जसे येत होते तस तसे प्रिया आजारी पडू, लागली होती पण तरीही ह्याचा आदित्यवर काही परिणाम होत नव्हता आणि शेवटी आदित्यच्या लग्नाचा दिवस उजाडला, आता मात्र सगळे प्रियाच्या आणि आदित्यच्या हाताबाहेर गेलेले होते, प्रिया खूप रडत होती काय करावे तिला सुचत नव्हते आणि जे होवू नये तेच घडले अति रडल्यामुळे आणि अति विचारामुळे प्रियाचा ब्रेन हेमरेज झाला आणि ती गेली. पण शेवटच्या क्षणालाही प्रिया आदित्य ने तिला सांगितलेल्या, मन आणि प्रेमाच्याच गोष्टीचाच विचार करत होती, कारण तिला तिच्या प्रेमाने अर्धवट साथ दिली होती. तिच्या मरणाने आदित्यची अवस्था पाहण्यास किंवा तो खुश आहे की दु:खी हे पाहण्यास ती राहीली नाही. तिने तिच्या घरच्यांचा आणि ह्या जगाचा कायमचाच निरोप, घेतला होता, कारण गोष्टीतल्या प्रेमाची तुलना तिने तिच्या आदित्यशी केली आणि आदित्यचे प्रेम तिला खोटे वाटले. पण, तरीही प्रियाला शेवटच्या क्षणी सुद्धा तिचे मरण आदित्यच्या बाहुपाशात व्हावे असेच वाटत होते, आणि शेवटची ती इच्छाही पूर्ण करण्यास आदित्य अपयशी ठरला होता.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *