शेवटी ती माझी झाली

प्रियाने आज मला भेटायची इच्छा व्यक्त केली, तिथेच जिथे, आम्ही कायम भेटतो…

ती आली थोडी दुःखी दिसत होती…
मला म्हणाली, आदित्य मला माफ कर पण, आपलं लग्न होऊ शकणार नाही….
काय…? (मी आश्चर्याने म्हणालो)…
हो हे खरंय, तुझी जात वेगळी आहे…
माझे आईवडील याला कधीच, परवानगी देणार नाहीत…
आईवडील आणि पुर्ण जगाविरुद्ध, जाऊन तुझ्याशी लग्न करण्याची माझ्यात हिमंत नाही…

असं, म्हणुन ती रडत निघुन गेली, या मुलीही किती diffrent असतात ना…
त्यांचं दुःख डोळ्यातुन अश्रुवाटे बाहेर पडतं पण आमचं काय..?
मी तर तिथेच विचार करत बसलो..

चार वर्षाची आमची रिलेशनशिप अशी कशी तोडु शकते ती..?
माझी पापणीही न हालतेल्या त्या डोळ्यात पाणी भरले होते, पण जगाच्या लाजेने तेही बाहेर येत नव्हते…

मी ते सगळं दुःख मनात, बांधुन चालु लागलो, चालता चालता एक टेकडी आली जिथे जोराचा वारा सुटला होता…

कोणीही नव्हतं तिथे, मला जोरात ओरडावसं वाटत होतं… कोणाचीही परवा न करता मी, जोरजोरात ओरडु लागलो खुपच जोरात, जवळजवळ दहा मिनिटे, मी ओरडत होतो… मला हे कळलंच नाही की माझं ओरडणं रडण्यामध्ये कधी बदललं… थोड्या वेळाने माझे डोळेही मोकळे झाले आणि मनही, मग मी ठरवलं मी तिच्या आयुष्यात, माझ्यामुळे कसलाही त्रास होऊ देणार नाही, माझी जी ही मदत तिला तिचं पुढचं आयुष्य सावरण्यासाठी लागेल ती मी करेन, काही दिवसांनी तिच्या घरच्यांनी तिचं लग्न ठरवल्याची बातमी मला कळली, मी मोठ्या मनाने तिचं अभिनंदन केलं मला ती थोडी निराश दिसत होती पण तिचे घरचे खुप आनंदी दिसत होते…

मी तिच्या लग्नकार्यात मोठ्या हिरीरीने सहभागी व्हायचं ठरवलं, कल्पनाने एक मित्र म्हणुन, तिच्या घरच्यांशी माझी ओळख करुन दिली, आणि तिच्या भावी नवऱ्याशीही तिने माझी ओळख करुन दिली, तो खुपच सज्जन मुलगा वाटला त्याला पगार भरभक्कम होता त्यामध्ये प्रियाला तो कदाचित सुखी ठेवु शकेल…लग्नकार्यात कार्यरत असलेल्या नातलगांनी आणि मी कामे वाटुन घेतली… लग्न उद्याच होते पण हळदीचा कार्यक्रम आज होता, नवरा मुलगा परगावचा असल्याने त्यांना मोठा प्रवास करावा लागणार होता, मुलाला घेऊन यायची जबाबदारी माझ्यावर सोपवण्यात आली होती…

मी वेळेवर नवऱ्या मुलाला घेऊन तिथुन निघालो, दोन वाहनांमध्ये मिळुन एकूण चौदाजण आम्ही होतो…

गाड्या वेगात असताना एका ट्रकने नवऱ्या मुलाच्या, वाहनाला जोराची धडक दिली…

खुपच जबर अपघात झाला, सुदैवाने म्हणा किंवा दुर्दैवाने आमच्या वाहनाला त्याची धडक बसली नाही…

सर्वांना वेळेवर हॉस्पीटलमध्ये अॅडमिट केलं गेलं, अपघातात एक जण मृत आणि एकुण चार जण जबर जखमी झाले होते…

जखमींमध्ये नवरा मुलगाही होता…
बाकीच्यांची condition control मध्ये होती पण नवऱ्या मुलाची condition अजुन देखील चांगली नव्हती…

रक्त खुपच वाहुन गेल्याने शरीरात रक्ताची खुपच कमतरता झाली आहे, O + या दुर्मिळ रक्तगटाची आवश्यकता होती, सुदैवाने माझा रक्तगट, हाच असल्याने मी माझं रक्त देण्यास परवानगी मिळवली… माझ्या या निर्णयाने काही जणांनी आश्चर्य व्यक्त केलं… सर्व टेस्टस नंतर माझं रक्त देण्यास योग्य आहे, अशा, निष्कर्षाप्रत ते पोहेचले, एका बेडवर मी आणि एका बेडवर प्रियाचा भावी नवरा दिपक अशी स्थिती होती… माझं रक्त बाटलीत जमा होत होतं, आणि तेच त्याच्यापर्यँत सलाईन, पाइपद्वारे पोहोचवलं जात होतं विचार करता करता मला, तिथे थोडी झोप लागली.. जेव्हा मला जाग आली तेव्हा दिपकला केव्हाची शुद्ध आली होती….आणि प्रियाही तिच्या आई वडीलांसोबत केव्हाची तिथे आली होती.. तिने माझे खुप आभार मानले, काही दिवसांनी दीपक पुर्ण बरा झाला त्याला डिस्चार्ज मिळाला आणि एक दिवस… दिपक कल्पनाला घेऊन माझ्याजवळ आला आणि मला म्हणाला लग्न करशील का हिच्याशी…?

मी वेगळ्याच अविर्भावात म्हणालो, “अरे काय बोलतोयस तु..?”
होय खरं तेच बोलतोय, हॉस्पीटलमध्ये जेव्हा तुझं रक्त मला चढवलं जात होतं तेव्हा मला शुद्ध आली,प ण त्यावेळेस तुला झोप लागली, होती झोपेत तुझ्या तोँडात सारखं प्रियाचं नाव येत होतं….

थोड्या वेळाने कल्पना तिथे आली तेव्हा मी तिला, तुमच्याबद्दल विचारलं…
खुपच force केल्यावर तिने मला तुमच्या प्रेमाबद्दल सांगितलं, मला खुपच वाईट वाटलं… मी दोषी, असल्यासारखं मला वाटत होतं दुसऱ्याच प्रेम हिरावुन घेऊन, आपला संसार थाटण्याइतका स्वार्थी मी नक्कीच, नव्हतो, आणि प्रामुख्याने त्याचं ज्याने माझा जीव, वाचवलाय, म्हणुन मी ठरवलं की काही करुन तुम्हा दोघांचं लग्न लावुन द्यायचं….
मी तडख प्रियाच्या घरी गेलो, तुम्हा दोघांविषयी सगळं सांगितलं, तुम्हा दोघांच्या लग्नाबद्दल आग्रह धरला…
वेगवेगळ्या जातीचे असल्यामुळे ते लग्नाला परवानगी देत नव्हते, पण मी त्यांना पटवुन दिलं की लग्न, करताना समोरच्याची नवरा बायकोच्या नात्यावर असणारी, निष्ठा, त्याचं प्रेम पहावं, जात, कुळ, धर्म या फक्त मानने न मानने,
यावरच अवलंबुन असणाऱ्या गोष्टी आहेत ज्या कधीही आयुष्याला पुरत नाहीत… मग त्यांनीही तुमच्या लग्नाला मोठ्या मनाने परवानगी दिली…
बोल आता, करशील कल्पनाशी लग्न…? पाण्याने भरलेल्या डोळ्यांनी मी होकार दर्शविला, आणि दिपकने मला छातीशी धरलं, प्रियानेही दीपकला मिठी मारली….
दीपकचे आभार कसे मानावे हे आम्हा दोघांनाही त्यावेळी कळलंच नाही, पण आज आमचं जे लग्न होतंय ते फक्त दिपकमुळेच… आमच्या सुखी संसाराचा पाया, खऱ्या अर्थाने दीपकनेच रचला……
आयुष्यभर आपली lovelife सावरण्यासाठी दीपकसारख्याच मित्राची वाट पहात असतात…. तो काही येत नाही, येते ती ही बातमी येते की इतकी दिवस जिच्यासंगे आपण relationship मध्ये होतो, तिचं दुसऱ्यासंगे लग्न ठरलंय.. दिपकसारखी पात्रे फक्त कल्पनेतच असतात रियल लाईफमध्ये, तुम्हा स्वतःलाच दिपक व्हायचंय मित्रांनो, आणि आपल्या, lovelife ला married life मध्ये convert करायचंय…..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *