शेवटी तो आला नाही

कॉलेजमधले बी. कॉमचे शेवटचे वर्ष कॉलेजची ओव्हरनाइट ट्रीप होती. शेवटची असल्यामुळे वर्गातले सर्व जण आले होते. ती ही… दिवसभराच्या दंगामस्ती नंतर रात्री कॅम्पफायर भोवती सगळे जमले. रात्र झाल्यामुळे पडलेल्या मस्त थंडीत कॅम्पफायरची उब हवीहवीशी वाटत होती.

त्या उबेत अंताक्षरी चांगलीच रंगली नेहमी बुजरी बुजरी असणारी ती ही गायली मला उगाचंच वाटत होते की ती आपल्याकडे बघून गात आहे, रात्र चढायला लागली आणि हळू हळू, सगळे पेंगुळायला लागले आणि एक एक जण झोपायला जायला लागले. हळू हळू सगळेच गेले मी ही गेलो मग झोपयला कसल्या तरी हुर्हुरीने मन अस्वस्थ होते, काय ते नक्की कळत नव्हते गादीवर पडलो होतो पण झोप येईना…

उगाचच कूस बदलून झोपायचा प्रयत्न करत होतो… तेवढ्यात बाहेर कसली तरी चाहुल लागली म्हणून बाहेर आलो. पाहतो तर ती एकटीच कॅम्पफायर शेजारी निखारे न्याहाळत बसली होती. डाव्या हातावर भार देऊन, दोन्ही पाय मागे दुमडून एकटक निखारे न्याहाळत, कसल्यातरी विचारात दंग… धीर करून मी पुढे गेलो, तिच्या बाजूला येऊन उभा राहिलो, तिला अजून माझी चाहुल लागली नसावी, इतकी ती विचारात दंग होती. आजपर्यंत ती आणि मी दोघंही एकटे असताना कधीच बोललो नव्हतो “काही प्रॉब्लेम? ” मी विचारले.. एकदम दचकून तिने माझ्याकडे पाहिले.. बारीकसे हसून म्हणाली “नाही. काही नाही “मग इथेच अजून..?” “सहजच” तिच्या बोलण्यातल्या सहज सुलभते मुळे रीलॅक्स होऊन मी तिच्या शेजारी बसलो… तिला न्याहाळत… मोकळे सोडलेले तिचे केस वाऱ्याचे निमित्य करून, तिच्या गालाशी खेळत होते. वाऱ्याच्या झुळकिने निखारे फुलले की त्याचा लाल उजड तिच्या चेहऱ्यावर पडत होता, त्याच्याशी ते केस लपंडाव खेळत होते,

त्या लाल उजाडात तिचा सुंदर चेहरा अधिकच, मोहक दिसत होता. मधूनच आपल्या उजव्या हाताने, ती ते वाऱ्याने झुळझुळणारे केस सावरून कानामागे सारत होती, मी आता तिच्या अगदी जवळ बसलो होतो. अनाहूत पणे माझा हात तिच्या चेहऱ्यावर झुळझुळणाऱ्या त्या केसांकडे गेला. पण मी तो आवरला. घड्याळ बघायचं नाटक करून हात मागे घेतला. पुढे पसरलेले पाय दुमडून छातीशी घेतले, गुडघ्याला मिठी मारून, हनुवटी गुढग्यावर ठेवून तिच्या चेहऱ्यावरचा तो लाल प्रकाशाचा लपंडाव न्याहाळत राहिलो. आदितीने पण आता आपले केस मागे बांधले. आदिती दोन तीन महिन्यांपूर्वीच आमच्या कॉलेजमध्ये आमच्या वर्गात आली आणि सरळ सर्वांच्या मनात रूजली. आदिती रूजली पण रूळली मात्र नाही. ती कोणात, फारशी मिसळत नसे किंवा कोणाशी फारसे बोलतही नसे, तिला कॉलेजला सोडायला बहुदा तिचे वडील आणि तिला घ्यायला भाऊ येत असे. तिच्याशी बोलायचा, मी एक दोनदा प्रयत्न केला पण फारशी दाद नाही मिळाली. नाही म्हणायला आमच्या कंपू बरोबर कॅंटीनला आली ती तीन चार वेळा आमच्या बरोबर, मिसळ खायला पण आमच्यात ती कधी मिसळली नाही. एक दिवस आमचा कंपू असाच कॉलेजच्या आवारात, टवाळक्या करत होता. अचानक सर्वजण शांत झाले आणि माझ्यामागे बघू लागले. काय आहे रे मागे असे म्हणत मी मागे बघितले तर मागे आदिती होती. मी काही म्हणायच्या आत ती म्हणाली “मला तुझी अक्कौंट्सची वही पाहिजे. “माझी अक्कौंट्सची वही. हो तुझी वही असे म्हणत तिने मी रोज जी एकमेव फुल्लस्केप नोटबूक कॉलेजला आणत असे ती माझ्या हातातून घेत मी यायच्या आधी काय काय झाले ते पाहिजे होते असे म्हणत निघून गेली. दोन तीन दिवसांनी वही परत आली. मी ती वही बघायच्या आत आमच्या कंपूने ती ताब्यात घेऊन तिचे, डीसेकशन केले, कुठे काही मेसेज वगैरे सापडतोय का, बघायला पण त्यांना काहीही नाही मिळाले. मी दाखवले नसले तरी मी ही तेच करायला खूप खूप उत्सुक होतो. त्यामुळे घरी गेल्या गेल्या मी पण वहीचे संपूर्ण डीसेकशन केले पण कुठेही काहीही सापडले नाही. नाही म्हणायला शेवटच्या दोन तीन पानानवरच्या, ग्राफीटी मध्ये माझ्या लुनाचा नंबर आणि त्या खाली काही तरी अगम्य भाषेतील मजकुराची भर पडली होती, पण हे कंपूपैकी कोणाचे तरी काम असेल, म्हणून मी जास्त लक्ष दिले नाही…“मला आवडतोस तू खूप” शांततेचा भंग करत अचानक आदिती म्हणाली… मी दचकून तिच्या कडे बघून “काय….? असे जवळजवळ ओरडलोच… वाचले नाहीस का…? “तुझ्या वहीत मागच्या पानावर लिहले होते मी… लुंनाच्या नंबरच्या खाली ते तू लिहले होतेस…? सतोडवआ असे काही तरी होते ते? हो, उलटे वाच उर्दू सारखे. असे म्हणत ती उठली आणि चला आता झोपूयात गुडनाइट असे म्हणत ती मुलींच्या डॉर्मेटरी कडे गेली.. आता थंडी चांगलीच जाणवू लागली होती… विझत्या, निखर्यान वर फुंकर मारून मी ते चेतवायचा प्रयत्न केला, आवाक झालेला मी तसाच पाठीवर आडवा, होऊन आकाशाकडे बघत विचार करू लागलो व्हॉट नेक्स्ट…?आता पुढे काय आणि कसं…? विचारात किती वेळ गेला कळलं नाही पण अचानक..

आवाज आला, ए दगडा झोपायचं नाही का तुला..? चलं आत अरविंद. दुसरे कोण..? कंपुतला माझा सगळ्यात जवळचा मित्र… त्याच्या दर्डावण्यामुळे मी त्याच्या, बरोबर आमच्या डॉर्मेटरी कडे निघालो. जाता जाता त्याने विचारलं काय म्हणत होती ती…? कोण…? मी साळसूद पणे विचारले आदिती मला माहितीये ती पण होती इथे बराच वेळ. “काही नाही रे विशेष” असे म्हणून विषय झटकून मी आत खोलीत येऊन डोक्यावरुन पांघरूण घेऊन झोपेचे नाटक केले. ट्रीप परत आली, दिवाळीच्या सुट्ट्या संपल्या, कॉलेज परत सुरू झाले. तेच रूटीन आमचे आणि आदितीचे. भराभरा दिवस गेले, फाईनल परीक्षा सुरु झाल्या आणि संपल्या सुद्धा शेवटच्या पेपर नंतर आम्ही सगळळे कंपू पेपर डिसकस करत येत होतो तेवढ्यात अरविंद कानात कुजबुजला आदिती येतीये, मी सगळ्यांना घेऊन सटकतो, तू आज तरी काही तरी सीरियसली बोल तिच्याशी मी आणि आदिती चालत गेटकडे निघालो. काय ठरवलयंस पुढे? आदितीने विचारले काही नाही नोकरी बघतोय… बहुदा सीए पण करीन. त्याविषयी नाही विचारलं आदिती म्हणाली आमच्याकडे मला स्तळ बघतं आहे.. माझ्यासाठी दोन तीन महिने फक्त मी हे पुढे ढकलू शकेन, त्या पेक्षा नाही…चल बाय दादा आलाय असे म्हणत, ती मोटारसायकल वर आलेल्या तिला घ्यायला तिच्या भावा बरोबर निघून गेली. मी सुन्न होऊन नुसताच उभा होतो. काय म्हणाली..? अरविंद दुसरे कोण? काही नाही रे खोट बोलू नकोस, मी तुझ्या वहीतलं वाचलंय तिने लिहलेले तू वाचलंस? हो तुझ्या लूंनाच्या नंबर खाली तिने काय लिहिले , होतं ते मला माहिती आहे अरविंद म्हणाला मी तिचा पत्ता काढलाय, आपण तिच्या घरी जाऊयात मी बोलेन पाहिजे तर तिच्या वडिलांशी पण be serious atleast now. माझ्याकडे ह्या रत्नाच कोंदण नाही रे अरविंदा. मी अरविंदाला म्हणालो… मूर्ख आहेस, अरे रत्नांच कधीच म्हणणं नसतं सोन्याचंच कोंदण पाहिजे म्हणून चांदीत पण रत्न सेट होतात, अगदी उत्तम रित्या जास्त विचार नको करूस. hmm माझ्या ट्रेडमार्क उत्तरावर तू म्हणजे ना असे म्हणत तो चिडचिडत निघून गेला, पण घरच्या जबाबदाऱ्या आईचे आजारपण आणि दोन बेडरूमच्या फ्लॅट मध्ये राहणारे आम्ही सहा जण ह्या परिस्थितीत अजून पाच सहा वर्ष तरी लग्नाचा विचार करणं शक्य नव्हते हे मी अरविंदाला कसे समजाऊ…?

बघता बघता रिजल्ट आले रिजल्ट बघायला कॉलेज वर गेलो. माझ्या रिजल्टचा प्रश्नच नव्हता माझा फर्स्ट क्लास ठरलेला होता पण मला तिला बघायचे होते. लिस्ट मध्ये तिचे नाव होते, पण ती आसपास कुठेही नव्हती.. तिचे लग्न झाले. अरविंद दुसरे कोण..? तिचे लग्न झाले आणि त्यामुळे ती नाही दिसणार तुला आता इथे मला दिसली होती लग्नानंतर, आमची नजरा नजर झाली, खूप आतुरतेने बघितले रे तिने माझ्याकडे…दगडा…

तू असे नको होतेस करायला. हे सगळे कालपासून का आठवते आहे येवढ्या त्रिव्यतेने..? गेल्या तीस पस्तीस वर्षात दहा वेळाही न आठवलेली ही गोष्ट काल पासून सतत का भेडसावतीये..? बाबा तुमचा फोन ह्या आवाजाने दचकलो. माझी मुलगी हातात फोन घेऊन उभी होती कोण ग..? अरविंद काका काय रे अरविंदा..? असे म्हणे पर्यंत अरविंद म्हणाला आजचा पेपर बघितलास..? त्याचे वाक्य संपताय तो पर्यंत समोर पडलेल्या वर्तमांपत्रावर नजर गेली.. द्रुतगती मार्गावर झालेल्या भीषण आज पर्यंतच्या आयुष्यात कधीही रडलो नव्हतो आई गेली तेव्हा सुद्धा ,उर भरून आला होता, अश्रु डोकावले होते पण कधी बाहेर पडले नव्हते आज प्रथमच, एक अश्रु सगळ्यांची नजर चुकवून समोरच्या चहाच्या कपात पडला. खास काही माझ्या वाचनात आलेले खास काही..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *